บทที่ 72

บทที่ 72

อาวุธของฉู่จวินล้วนไม่ใช่ระดับสามจอมยอดฝีมือ

ตอนนี้กลับมอบอาวุธระดับสามจอมยอดฝีมือให้เขา เห็นได้ชัดว่าทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อย

"ผมจะไปขอบคุณอาจารย์ครับ"

เจียงฉางคงลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไป มุ่งหน้าไปยังกระท่อมศิลาที่อยู่ด้านข้าง

ผลักประตูศิลาออก ร่างอันกำยำของฉู่จวินก็กินพื้นที่ไปครึ่งโต๊ะแล้ว

"อาจารย์ ขอบคุณสำหรับอาวุธที่เตรียมไว้ให้ผมนะครับ" เจียงฉางคงกล่าวขอบคุณ

"ระหว่างศิษย์อาจารย์ พูดจาเกรงใจกันทำไม"

ฉู่จวินกวักมือเรียก "ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม นั่งกินด้วยกันสิ"

สีหน้าของอิงเยียนเสวี่ยเผยความดีใจ "นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว งั้นฉันกินต่ออีกชาม"