บทที่ 36

บทที่ 36

วัชพืชไหม้เกรียม พื้นดินเป็นหลุมเป็นบ่อ สภาพโดยรอบเละเทะไปหมด เจียงฉางคงใช้กระบี่ค้ำยันร่างของตน ภาพแผนภาพหยินหยางปรากฏวับแวมสลับชัดเจน สะกดข่มลมปราณกระบี่ภายในร่างกาย

เฉินซานเหยียนนอนหงายอยู่ไกลออกไป หน้าอกยุบลงไป โลหิตไหลนอง

การโจมตีของเจียงฉางคงเมื่อครู่ทำลายกระดูกหน้าอกของเขาจนแหลกละเอียด พลังหมัดทะลวงเข้าสู่ร่าง บาดแผลจึงหนักหนากว่าอีกฝ่ายเสียอีก

แฮก แฮก

เสียงไอคุกคามดังขึ้น โลหิตคำโตทะลักพรั่งพรู กระทบโดนบาดแผลจนเกิดความเจ็บปวดระลอกใหม่อย่างรุนแรง

ร่างกายของเฉินซานเหยียนขยับเขยื้อน อดกลั้นความเจ็บปวด ใช้สองมือค้ำยันพื้นแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง

"ดวงแข็งชะมัด"

เจียงฉางคงสีหน้าไร้ความรู้สึก หมัดเมื่อครู่นี้ต่อให้เป็นมารดาราขั้นเมฆาดาราช่วงปลายก็ถูกซัดจนแหลกสลายไปแล้ว

ทว่าเฉินซานเหยียนยังคงมีชีวิตอยู่ ซ้ำยังลุกขึ้นมาได้