บทที่ 2

บทที่ 2

โจวเหวินรู้สึกว่าตนเองเคยพบคนดุร้ายมาไม่น้อย

ทว่า เจ้าหนุ่มในร้านวันนี้ กลับเป็นคนเถื่อนขนานแท้

ดุร้ายยิ่งกว่าคนเถื่อนเสียอีก

ตอนที่ใช้มีดเล่มนั้นแทงลงไป สีหน้าของเขาไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสักนิด ช่างใจคอโหดเหี้ยมจริงๆ

แก่นปราณจิต +1!

"รักษาแผลหน่อย"

เจียงฉางคงแยกเขี้ยวออกเล็กน้อย มันเจ็บจริงๆ

การลงมีดของเขาครั้งนี้ แน่นอนว่าไม่ได้ทำไปเพื่อแสดงความใจถึงของตนเอง

เพื่อแก่นปราณจิตแล้ว เขาจึงทำได้เพียงยอมทุ่มสุดตัว