กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทว่าไม่มีใครตอบกู้เหย่เลย เขาถามอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้รับการตอบสนอง ดวงตาที่เคยตื่นเต้นพลันดับแสงลงในชั่วพริบตา
เจียงเยวี่ยเห็นเช่นนั้นก็เจ็บปวดใจจนแทบแตกสลาย
“กู้เหย่ ฉันเอง ฉันอยู่ที่นี่!” เธอตะโกนบอก
ทว่าเสียงที่เธอเปล่งออกมากลับมีเพียงตัวเธอเองเท่านั้นที่ได้ยิน ทั้งที่ในห้องพักผู้ป่วยมีคนอยู่หลายคน แต่มีเพียงกู้ฉู่ที่มองเห็นเธอ และกู้ฉู่ก็พูดไม่ได้
ชั่วขณะนั้น เจียงเยวี่ยร้อนใจจนน้ำตาไหลพราก
เมื่อกู้ฉู่เห็นแม่ร้องไห้ ปากเล็ก ๆ ก็เบะลงตาม ก่อนจะร้องไห้ “แง” ออกมา
“โอ๋ ๆ ลูกเป็นอะไรไป? ตกใจหรือเปล่า? ให้ย่าอุ้มหน่อย” หรงอินรีบรับกู้ฉู่มาอุ้มไว้ในอ้อมแขนแล้วปลอบ