กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้เหย่อุ้มอุ้มกู้ฉู่กับกู้ฉิงไว้คนเดียว ส่วนเจียงเยวี่ยอุ้มกู้เหยี่ยนอยู่ ท้องฟ้ามืดแล้ว ตอนลงจากรถ หรงอินกำชับให้ใช้ผ้าห่มผืนเล็กคลุมศีรษะเด็ก ๆ ไว้ด้วย ตอนนั้นเองเจียงเยวี่ยได้ยินกู้เหย่พูดว่ามีคนอยู่ตรงนั้น จึงสะดุ้งขึ้นมาทันที
“ไม่ต้องกลัว!”
กู้เหย่ปลอบเจียงเยวี่ย เมื่อมีเขาอยู่ข้าง ๆ เจียงเยวี่ยก็ไม่ได้กลัวอะไร เพียงแต่กังวลว่าจะทำให้เด็ก ๆ ตกใจ
“พี่ พี่เจียง นี่ นี่ผมเอง!”
ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยก็ดังเข้าหูเจียงเยวี่ย แม้สำเนียงจะฟังดูประหลาดเล็กน้อย แต่เจียงเยวี่ยก็จำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของอาจิน
“อาจิน?” เจียงเยวี่ยลองเรียกหยั่งเชิง
“คะ ครับ ผมเอง!”
เงาร่างผอมเล็กเดินออกมาจากความมืด เสื้อผ้าที่สวมอยู่บางเฉียบ และเสียงของเขาสั่นเทา