เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันทีที่ได้ยินคำว่าเผยเสวี่ยอวิ๋น คิ้วของกู้เหย่ก็ขมวดเข้าหากันแน่น ดวงตาฉายแววบางอย่างวาบผ่าน
“ทำไมถึงพูดแบบนั้น?” กู้เหย่ถาม แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกตว่าน้ำเสียงแหบพร่า
เจียงเยวี่ยเงยหน้ามองกู้เหย่แวบหนึ่ง แววตาซับซ้อน เธอไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี เพราะไม่รู้ว่าเผยเสวี่ยอวิ๋นพูดอะไรกับกู้เหย่ไปถึงขั้นไหน และไม่รู้ว่ากู้เหย่เข้าใจโลกนี้มากแค่ไหนแล้ว
“เผยเสวี่ยอวิ๋นหายตัวไป!” เจียงเยวี่ยไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าสถานการณ์เกี่ยวกับเผยเสวี่ยอวิ๋นที่เธอรู้มาให้กู้เหย่ฟังอย่างคร่าว ๆ
เจียงเยวี่ยกับกู้เหย่ไม่มีความลับต่อกันในเรื่องอื่น มีเพียงเรื่องที่เผยเสวี่ยอวิ๋นมาพูดอะไรกับกู้เหย่เท่านั้นที่จนถึงตอนนี้กู้เหย่ยังไม่ยอมเปิดเผย
ส่วนเจียงเยวี่ยเองก็มีความกังวล ไม่กล้าบอกที่มาของตัวเองกับกู้เหย่ตรง ๆ ทำให้ทุกครั้งที่ทั้งสองพูดถึงเรื่องนี้ ต่างฝ่ายต่างก็มีความคิดอยู่ในใจ