เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเยวี่ย กู้เหย่ก็เงียบไปก่อน เขาจ้องมองเจียงเยวี่ยนิ่ง ๆ อยู่หลายวินาที จากนั้นจึงยิ้ม ยื่นมือไปขยี้ศีรษะของเธอเบา ๆ “อย่าคิดฟุ้งซ่าน ฉันจะเป็นอะไรไปได้”
หากกู้เหย่ไม่ได้เงียบไปหลายวินาทีนั้น บางทีเจียงเยวี่ยอาจเชื่อคำพูดของเขาจริง ๆ แต่เวลานี้สีหน้าของกู้เหย่กลับดูอ้างว้างถึงเพียงนั้น!
“กู้เหย่ เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือว่า ระหว่างเราไม่มีความลับ!” เจียงเยวี่ยดึงแขนเสื้อของกู้เหย่เบา ๆ แล้วถามเสียงแผ่ว “ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?”
ทว่าครั้งนี้กู้เหย่กลับเงียบนานยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำจ้องมองเจียงเยวี่ยนิ่ง ๆ เขาจ้องอยู่นานแสนนาน นานจนเจียงเยวี่ยเกือบคิดว่าคนตรงหน้าเป็นรูปสลักหินที่ขยับไม่ได้