เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเยวี่ยเผลอแตะริมฝีปากของตัวเอง ในใจก็ร้องว่าแย่แล้ว ลืมไปเลยว่าต้องกลับหอพัก เมื่อครู่นี้จูบกับกู้เหย่แรงเกินไปหน่อย
“คงเป็นเพราะตอนเที่ยงกินพริกเข้าไปจนแสบปากมั้ง!” เจียงเยวี่ยกุเรื่องขึ้นมาโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน
“อย่างนี้นี่เอง! ฉันนึกว่าเธอแอบออกไปทำเรื่องไม่ดีอะไรเสียอีก!” เสิ่นฮุ่ยฮุ่ยพูดพลางหัวเราะคิกคัก
เจียงเยวี่ยหน้าแดง เธอไม่ได้แอบออกไปทำเรื่องไม่ดีจริง ๆ หรอกหรือ!
อวี๋หรานกับเสิ่นฮุ่ยฮุ่ยและคนอื่น ๆ ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ทันใดนั้น อวี๋หรานก็พึมพำขึ้นมา “ไม่ถูกสิ!”
เจียงเยวี่ยกำลังถอดรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อเพื่อปีนขึ้นเตียงชั้นบน ตอนนั้นเองอวี๋หรานก็พูดขึ้นว่า “เจียงเยวี่ย ฉันจำได้ว่าตอนเที่ยงเธอไม่ได้กินพริกนี่!”
เจียงเยวี่ย “……”
ช่างลำบากอวี๋หรานจริง ๆ ที่ยังจำได้ว่าเธอกินอะไรตอนเที่ยง!