เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเยวี่ยสังเกตเห็นแววตาที่จางชุนเสียมองเธอด้วยความเห็นใจ แต่เธอไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงพยักหน้าให้ทั้งสองคนแล้วเดินไปยังเตียงของตัวเอง
หอพักหกคน ตอนนี้มีเตียงที่จัดเรียบร้อยแล้วห้าเตียง
เด็กสาวที่กำลังพูดกับจางชุนเสียก็คือคนที่นอนอยู่เตียงชั้นบนของเธอ ชื่อหวังจื่อเหยียน เจียงเยวี่ยกวาดตามอง เหนือเตียงของอวี๋หรานตอนนี้ยังไม่มีใคร
เมื่อเจียงเยวี่ยเดินมาถึงเตียงของตัวเอง เธอก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที ผ้าปูที่นอนที่เธอนำมาจากบ้านเป็นผ้าลายตารางหยาบสีฟ้า แต่เวลานี้บนเตียงกลับปูด้วยผ้าปูที่นอนลายดอกไม้เล็ก ๆ สีชมพู แม้แต่หมอนก็ไม่ใช่ของเธอ
เจียงเยวี่ยกวาดตามองซ้ายขวา เมื่อความคิดหนึ่งผุดขึ้น เธอจึงเงยหน้ามอง และก็เห็นผ้าห่มกับหมอนของตัวเองถูกกองไว้อย่างยุ่งเหยิงบนเตียงชั้นบนจริง ๆ แม้แต่มุ้งก็ยังพันกันยุ่ง
สีหน้าของเจียงเยวี่ยเย็นชาลงในชั่วพริบตา