เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเยวี่ยไม่คิดว่ากู้เหย่จะจากไปทันทีที่บอกว่าจะไป เดิมทีเธอคิดว่าพวกเขาน่าจะได้อยู่ด้วยกันต่ออีกหลายวัน
เจียงเยวี่ยยืนอยู่หน้าประตู มองส่งกู้เหย่ขึ้นรถทหารที่มารับตัวเขา เธอต้องกัดริมฝีปากแน่นถึงจะไม่ร้องไห้ออกมา
หัวใจพลันว่างเปล่าขึ้นมา ราวกับมีมุมหนึ่งหายไป
แม้ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเจียงเยวี่ยกับกู้เหย่จะหาโอกาสพบกันได้ยาก แต่เธอรู้ว่ากู้เหย่ยังอยู่ข้างกาย กลางดึกบางครั้งเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วมองเห็นเขานอนอยู่ข้าง ๆ หรือยามเช้าที่ลุกจากเตียงแล้วยังได้กลิ่นอายที่กู้เหย่ทิ้งไว้ สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้เธอรู้สึกวางใจ
ทว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอคงไม่ได้พบกู้เหย่ไปอีกนาน
หรงอินไม่รู้ว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไร นางยืนอยู่ข้างเจียงเยวี่ยแล้วตบไหล่เธอเบา ๆ “อย่าเศร้าไปเลย กู้เหย่จะกลับมาในไม่ช้า!”