กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครั้งนี้ต้องจากไปจริง ๆ แล้ว เจียงเยวี่ยยืนอยู่หน้าลานบ้านเล็ก พลางหันกลับไปมองลานบ้านเล็กเป็นครั้งสุดท้าย ความทรงจำมากมายผุดผ่านดวงตา ทำให้จมูกของเธอแสบร้อนขึ้นมาเล็กน้อย
“ไปกันเถอะ!” กู้เหย่ขนสัมภาระขึ้นรถเสร็จเรียบร้อยแล้ว พอกลับมาเห็นขอบตาของเจียงเยวี่ยแดงก่ำ เขาก็จับมือเธอไว้ ฝ่ามือกว้างหนา แววตาอ่อนโยน
เขารู้ว่าภรรยาตัวน้อยอาลัยอาวรณ์ แต่ตัวเขาเองจะไม่อาลัยอาวรณ์ได้อย่างไร เพียงแต่ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ ต้องก้าวเดินไปข้างหน้าไม่หยุด และการก้าวเดินไปข้างหน้าก็ย่อมมีการจากลา
เจียงเยวี่ยหันกลับไปมองกู้เหย่ สายตาของทั้งสองประสานกัน คนที่เธอรักอยู่ข้างกาย หัวใจของเธอจึงสงบลงตามไปด้วย