เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนกลางคืน เหลียนหรงหรงกับจางเยี่ยนเพิ่งกลับถึงเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ก็ตรงมาที่บ้านของเจียงเยวี่ยทันที เมืองเอกมณฑลนั้นไม่เหมือนอำเภอชิงซาน ผู้คนพลุกพล่านกว่ามาก ส่วนเมืองหลวงมณฑลยิ่งไม่ต้องพูดถึง ผู้คนยิ่งเยอะกว่าเดิม ทั้งสองคนจึงทำงานจนถึงบ่ายวันนี้กว่าจะปิดร้าน
ทางอำเภอชิงซาน ตั้งแต่วันที่ 26 เดือนสิบสองเป็นต้นมา คนที่มาซื้อเสื้อผ้าก็น้อยลงมากแล้ว แต่ที่เมืองเอกมณฑลกับในเมืองนั้นยังคงมีผู้คนแน่นขนัดมาจนถึงวันนี้
ถ้าพรุ่งนี้ไม่ใช่คืนส่งท้ายปีเก่าและไม่มีรถโดยสารกลับมา เหลียนหรงหรงกับจางเยี่ยนก็คงไม่ยอมปิดร้านพักผ่อน
“พอเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิออกมา คนที่มาดูกับมาซื้อก็ยิ่งเยอะขึ้น!” เหลียนหรงหรงพูดอย่างตื่นเต้น “เจียงเยวี่ย สายตาเธอนี่เฉียบคมจริง ๆ กางเกงยีนส์ขาด ๆ พวกนั้น ฉันเอาออกมาแขวนไม่กี่ตัว แต่กลับมีคนซื้อจริง ๆ!”