กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชั้นบน เจียงเยวี่ยกับกู้เหย่เข้ามาในห้อง กู้เหย่หันไปเห็นเจียงเยวี่ยกำลังหมอบมองลอดร่องประตูออกไปด้านนอก จึงถามอย่างขบขันว่า “มองเห็นไหม?”
“มองไม่เห็น!” เจียงเยวี่ยส่ายหน้า จากมุมนี้มองอะไรไม่เห็นเลย แต่ได้ยินเสียง
“พ่อกับแม่ชอบของขวัญที่เธอให้มาก!” กู้เหย่รู้ว่าเจียงเยวี่ยตั้งใจจะมอบกระโปรงให้แม่ของเขา และเธอยังเคยใส่ให้เขาดูมาแล้ว กระโปรงสีน้ำเงินเข้มตัวนั้นเมื่ออยู่บนตัวเธอ กลับให้ความรู้สึกแตกต่างจากสไตล์ของแม่เขาโดยสิ้นเชิง
แน่นอนว่าเธอดูสวยมากด้วย!
“นั่นมันแน่อยู่แล้ว ไม่ดูหรือไงว่าใครเป็นคนให้!” เจียงเยวี่ยพูดอย่างภาคภูมิใจ
แววตาที่กู้เหย่มองเจียงเยวี่ยพลันลุ่มลึกขึ้น เจียงเยวี่ยเห็นสายตาดุจหมาป่าของเขา ก็รีบหดคอแล้วเผ่นหนีไป