เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้เหย่ยิ้มทะเล้นแล้วขยับเข้ามาหาเจียงเยวี่ย “มีอะไรน่าอายกัน? พ่อกับแม่ก็เข้าใจเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรือไง!”
มุมปากของเจียงเยวี่ยกระตุก “กินข้าวก่อนเถอะ!”
เธอไม่อยากคุยเรื่องนี้กับกู้เหย่ต่อแล้ว
หลังจากกินมื้อค่ำเสร็จ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว เจียงเยวี่ยเห็นกู้เหย่เก็บชามตะเกียบและกำลังจะไปล้าง จึงรีบถือกาน้ำร้อนไปหา
อากาศหนาวเกินไป แม้แต่โอ่งน้ำใบใหญ่ข้างบ่อก็ยังจับตัวเป็นน้ำแข็ง เวลานี้ถ้าใช้น้ำเย็นล้างจาน มือคงแข็งจนขยับไม่ได้
“น้ำเย็นเกินไป ผสมน้ำร้อนหน่อยแล้วค่อยล้าง!”
แม้กู้เหย่จะไม่กลัวหนาว แต่ภรรยาตัวน้อยก็เป็นห่วงเขา ทำให้หัวใจของเขาหวานล้ำราวกับได้กินน้ำผึ้ง
“เดี๋ยวเราไปบ้านพี่สะใภ้กันสักหน่อย เราออกไปข้างนอกนานขนาดนี้ ต้องรบกวนให้เธอช่วยดูแลทางนี้หน่อย” กู้เหย่พูดกับเจียงเยวี่ย