กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ลมหนาวหอบเกล็ดหิมะพุ่งปะทะใบหน้า เจียงเยวี่ยถึงกับหนาวสั่น
“ขึ้นมา!” กู้เหย่ยื่นร่มคันหนึ่งให้เจียงเยวี่ย แล้วหันหลังให้นาง
เจียงเยวี่ยกางร่ม ก่อนจะหมอบขึ้นไปบนแผ่นหลังของกู้เหย่ พื้นหิมะหนาเตอะ กู้เหย่สวมรองเท้าทหาร พอก้าวเท้าลงไป หิมะก็ท่วมถึงข้อเท้า
ท่ามกลางค่ำคืนที่ลมพัดหอบหิมะ กู้เหย่แบกเจียงเยวี่ยเดินกลับบ้านทีละก้าวอย่างมั่นคง เจียงเยวี่ยพยายามกางร่มสุดแรง เพื่อบังลมหนาวและเกล็ดหิมะที่พัดมากับสายลม
แต่เจียงเยวี่ยก็ยังเห็นเกล็ดหิมะตกลงบนคิ้วและดวงตาของกู้เหย่ นางจึงเป่าลมหายใจใส่คิ้วตาของเขา เกล็ดหิมะเหล่านั้นก็ละลายหายไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า