เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่หรงหรง รีบหยุดพูดเถอะ!” หยางชุ่ยหลิงตกใจจนยกมือขึ้นปิดหู
“หรงหรง อย่าทำให้ชุ่ยหลิงกลัวสิ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ชุ่ยหลิงต้องฝันร้ายแน่!” เจียงเยวี่ยพูดอย่างจนใจ เหลียนหรงหรงแต่งเรื่องเก่งจริง ๆ ถ้าไม่ไปเป็นนักเล่านิทานก็น่าเสียดายความสามารถแย่
“เจียงเยวี่ย เธอไปโรงงานเสื้อผ้าสำเร็จรูปมาเหรอ? ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง?” เหลียนหรงหรงถาม
เจียงเยวี่ยเล่าเรื่องที่พบเจอเมื่อครู่ให้ฟัง เหลียนหรงหรงกับป้าหยางและคนอื่น ๆ ต่างก็โมโหกันมาก
“แค่คนเฝ้าประตูกลับกล้าขวางไม่ให้เธอเข้า ถ้าฉันอยู่ที่นั่น คงฉีกมันเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว!” เหลียนหรงหรงถลกแขนเสื้อขึ้น
“พี่เจียงเยวี่ย คนในโรงงานนั้นล้วนเป็นพวกของผู้อำนวยการโรงงานโจว เขาจะไม่แอบเล่นงาน ทำลายเสื้อผ้าพวกนั้นหรือ?” หยางชุ่ยหลิงค่อนข้างเป็นห่วง