กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เที่ยงวันนั้น กู้เหย่กลับมาคนเดียว
“หนิงหนิงไม่ได้กลับมาพร้อมคุณหรือ?” เจียงเยวี่ยชะโงกมองไปด้านหลังของกู้เหย่
“กลับมาแล้ว เมื่อครู่เดินผ่านบ้านพี่สะใภ้จ้าว แล้วถูกจ้าวหย่วนฉีเรียกไปเล่นด้วยพักหนึ่ง!” กู้เหย่โอบเอวเจียงเยวี่ย พอเห็นเธอขมวดคิ้ว เขาก็ยื่นนิ้วเรียวยาวไปกดหว่างคิ้วของเธอ “อย่ากังวลไปเลย! หนิงหนิงไม่ได้บอบบางอย่างที่เธอคิด!”
เจียงเยวี่ยปัดนิ้วของกู้เหย่ลง แล้วค้อนเขา “คุณพูดอะไรของคุณ? หนิงหนิงยังเด็กขนาดนี้ ฉันจะเป็นห่วงก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ?”
กู้เหย่ยิ้ม “ใช่ ๆ เป็นเรื่องปกติ!”
เจียงเยวี่ยเห็นสีหน้าผ่อนคลายของกู้เหย่ จึงอดถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้ “ตอนเช้าหนิงหนิงเข้ากับคนตระกูลสือเป็นอย่างไรบ้าง?”