กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ยังไม่ได้พูดเลย!” เมื่อกู้เหย่เห็นว่าแม้แต่ก้อนถ่านก็มีเปลวเพลิงลุกขึ้นมา เขาจึงวางพัดใบลานลง
“เจียงเยวี่ย เดี๋ยวรอหนิงหนิงตื่นแล้ว พวกเราพาหนิงหนิงไปโรงแรมรับรองกัน” กู้เหย่รู้สึกว่าเจียงเยวี่ยกังวลเกินไป จึงปลอบเธอว่า “ต่อให้คิดในแง่ร้ายที่สุด ต่อให้พวกเขาตั้งใจจะพาหนิงหนิงไปจริง ๆ ก็ไม่ใช่ตอนนี้แน่!”
“ฉันรู้!” เจียงเยวี่ยทำแก้มป่อง “แต่ในใจฉันก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี!”
กู้เหย่มองขนตายาวที่หลุบต่ำของเจียงเยวี่ย ก่อนยื่นมือไปลูบศีรษะเธอ
“พ่อ แม่ พวกพ่อกำลังพูดอะไรกันเหรอ?”
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงอ่อนใสของหนิงหนิง เจียงเยวี่ยหันไปมอง ก็เห็นหนิงหนิงยืนอยู่ตรงประตูใหญ่ของโถงบ้าน กำลังเบิกตากลมโตอย่างไร้เดียงสามองเธอกับกู้เหย่