เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
น้ำเสียงออดอ้อนแบบนี้มันอะไรกัน!
เจียงเยวี่ยขยับเข้าไปตรงหน้ากู้เหย่ เงยหน้ามองเขาพลางถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า “กู้เหย่ นายไม่ได้กำลังหึงอยู่ใช่ไหม?”
“ใช่! ฉันหึง!” กู้เหย่ยอมรับตรง ๆ เมื่อครู่เขายังคิดอยู่ว่าตอนนี้ตัวเองไม่หึงเหอจิ้งเซวียนแล้ว ไม่นึกเลยว่าเพิ่งพูดกันไม่กี่ประโยค เขาก็กลับมาหึงอีกจนได้
“ของของฉันก็เป็นของนาย แม้แต่ตัวฉันก็ยังเป็นของนาย นายอยากได้เสื้อผ้าตัวไหนก็หยิบไปได้เลย จะหึงอะไรนักหนา!” เจียงเยวี่ยพูดพลางกลั้นหัวเราะ
ตอนนี้เจียงเยวี่ยโอบเอวกู้เหย่ไว้ พอเขาก้มหน้าลงก็เห็นใบหน้าเล็ก ๆ งดงามราวกับดอกกุหลาบของเธอ
กู้เหย่พอใจกับคำพูดที่ว่า “แม้แต่ตัวฉันก็ยังเป็นของนาย” ของเจียงเยวี่ยขึ้นมาทันที รอยยิ้มในดวงตาหงส์งามแทบจะเอ่อล้นออกมา มุมปากยกขึ้นอย่างหยุดไม่อยู่