กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใบหน้าของหานลู่เต็มไปด้วยเศษแก้วเล็ก ๆ หนาแน่นยั้วเยี้ย เลือดเนื้อเละจนมองไม่เห็นเค้าเดิม แม้แต่ดวงตาทั้งสองข้างก็อาบไปด้วยเลือด
ตอนนี้เธอหมดสติไปแล้ว
“อ๊าก!” หานเหยาที่อยู่ใกล้ที่สุดกรีดร้องเสียงแหลม ก่อนทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง
“ลู่ลู่! ลู่ลู่เป็นอะไรไป!” เฮ่าฝูกุ้ยอยู่ไกลออกไป อีกทั้งยังถูกหัวหน้าสำนักงานเสิ่นบังสายตา จึงมองไม่เห็นสภาพของหานลู่ในตอนนี้ แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องอุทานของหานเหยาและผู้คนรอบข้าง เขาก็รู้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น
“ให้ฉันดู! รีบให้ฉันดูเธอเร็ว!” เฮ่าฝูกุ้ยทั้งเจ็บปวดใจทั้งเดือดดาล
ตอนนี้ใบหน้าของหัวหน้าสำนักงานเสิ่นเคร่งขรึมราวผิวน้ำสงบ คิ้วขมวดแน่นจนแทบผูกเป็นปม เขาเคยเห็นสภาพน่าอนาถมามาก แต่ไม่เคยเห็นใครน่าอนาถถึงเพียงนี้!