เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ริมสระน้ำแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกองบัญชาการกองพล กู้เหย่นั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก มือถือคันเบ็ดไว้อย่างมั่นคง ข้างกายเขาคือผู้บัญชาการกองพลเจิ้ง
แม้อากาศจะหนาวเย็นลงแล้ว แต่ผู้บัญชาการกองพลเจิ้งกลับมีอารมณ์สุนทรีย์อย่างยิ่ง ตั้งแต่เช้าตรู่ก็ชวนกู้เหย่มาตกปลา ตอนนี้ในถังใบเล็กของผู้บัญชาการกองพลเจิ้งมีปลาอยู่หลายตัวแล้ว ส่วนถังของกู้เหย่ยังคงว่างเปล่า ผ่านไปกว่าสองชั่วโมงแล้วก็ยังไม่มีปลาตัวใดติดเบ็ด
ผู้บัญชาการกองพลเจิ้งอดรู้สึกได้ใจไม่ได้ “ดูเหมือนวันนี้ปลาจะไม่ยอมกินเหยื่อของนายเลยนะ!”
กู้เหย่เพียงยิ้มอย่างสงบนิ่ง “ไม่ต้องรีบ!”
สิ้นเสียงนั้น ผู้บัญชาการกองพลเจิ้งก็รู้สึกว่าคันเบ็ดจมวูบลงทันที เขายิ้มจนหน้าบาน “โอ้ นายไม่ต้องรีบ ส่วนทางนี้ปลากลับติดเบ็ดอีกแล้ว!”