กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หรงอินอายุมากกว่า จึงควบคุมอารมณ์ได้เร็วกว่าเล็กน้อย นางรีบปลอบเจียงเยวี่ย “ดูฉันสิ ทำให้เธอร้องไห้ตามไปด้วยเลย!”
เจียงเยวี่ยเช็ดน้ำตา แม้ยังสะอื้นอยู่บ้าง แต่ก็ค่อย ๆ สงบลง
เมื่อถูกกู้เหย่มองเช่นนั้น เธอก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย
เสี่ยวหวังไปหยิบผลไม้กับขนมกลับมา พอเห็นว่าข้างในร้องไห้กันเป็นกลุ่มก็ไม่กล้าเข้าไป จนกระทั่งเสียงร้องไห้หยุดลง เขาจึงเคาะประตูเบา ๆ “ประธาน ของกินผมวางไว้ให้ตรงนี้แล้ว!”
ดวงตาของหรงอินแดงก่ำ “มา กินขนมรองท้องก่อน อีกเดี๋ยวพวกเราไปกินอาหารเที่ยงกัน!”
หรงอินดึงเจียงเยวี่ยคุยต่ออีกครู่หนึ่ง พอถามถึงพ่อแม่ที่บ้านของเจียงเยวี่ย กู้เหย่ก็ไอเบา ๆ หรงอินเป็นคนเช่นไร ย่อมเข้าใจทันทีว่ากู้เหย่กำลังบอกเป็นนัยว่าอย่าถามต่อ