กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเยวี่ยหลับยาวจนฟ้ามืด กว่าจะตื่นก็เพราะกู้เหย่เรียกเธอให้ลุกขึ้นมากินข้าว
ทันทีที่ตื่น เจียงเยวี่ยก็พบว่ากู้เหย่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียง มองเธอด้วยความเป็นห่วง
“เจียงเยวี่ย พรุ่งนี้เราไปโรงพยาบาลกัน!”
“หา? ไปโรงพยาบาล? คุณไม่สบายตรงไหนหรือ?” ปฏิกิริยาแรกของเจียงเยวี่ยคือคิดว่าอาการบาดเจ็บเก่าของกู้เหย่กำเริบ แต่ก็ไม่น่าจะใช่ ช่วงหลายวันนี้เขาบำรุงร่างกายอย่างหนัก พลังจิตวิญญาณจึงดูเปี่ยมล้นจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“ไม่ใช่ฉัน! เป็นเธอต่างหาก!” กู้เหย่ลูบใบหน้าเล็ก ๆ ที่เย็นเล็กน้อยของเจียงเยวี่ย ก่อนพูดอย่างเป็นกังวลว่า “สีหน้าเธอดูไม่ดี เราไปโรงพยาบาลกัน”