เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กว่าจะกินข้าวเสร็จก็เกือบบ่ายโมงแล้ว เจียงเยวี่ยเก็บข้าวของเรียบร้อยตั้งนานแล้ว กู้เหย่ยกกระเป๋าเดินทางใบเล็กของเธอขึ้นมา ก่อนยื่นมือไปหา “ไปกันเถอะ!”
เจียงเยวี่ยวางมือลงบนกลางฝ่ามือของกู้เหย่ แล้วหันกลับไปมองห้องที่เธออาศัยอยู่เกือบหนึ่งเดือน ในใจยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่ไม่น้อย
“เจียงเยวี่ย ต่อไปที่นี่ก็คือบ้านเดิมฝ่ายหญิงของเธอ ห้องนี้จะเก็บไว้ให้เธอตลอด!” ดวงตาของทังจิงจิงแดงก่ำ “คิดถึงบ้านเมื่อไหร่ก็กลับมาเยี่ยมได้!”
เจียงเยวี่ยรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา “ขอบใจนะ พี่จิงจิง!”
น้ำตาของทังจิงจิงไหลพราก ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ “เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว จะขอบใจกันทำไม!”
เจียงเยวี่ยลูบศีรษะของทังเจียวเจียวที่ร้องไห้จนแทบไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่ข้าง ๆ “เจียวเจียว ปิดเทอมเมื่อไหร่ก็ไปเล่นที่บ้านพี่นะ!”