เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ตรงนี้ไม่มีคนนั่งใช่ไหม โอ๊ย ฉันเดินหาจนทั่วแล้วก็ยังไม่มีที่นั่งสักที่ เหนื่อยแทบตาย!” หลังจากชายชราที่พาเด็กมาด้วยนั่งลง เขาก็ถอดรองเท้า นั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้แล้วแคะเท้า แต่ดวงตากลับจับจ้องเมล็ดแตงกับขนมเปี๊ยะบนโต๊ะ
“คุณปู่ หนูอยากกินขนมเปี๊ยะ!” เด็กชายวัยแปดเก้าขวบยืนน้ำลายไหล พลางถูไถตัวไปมากับชายชรา
“แม่หนู เมื่อกี้ฉันได้ยินเธอบอกว่ากินคนเดียวไม่หมด ให้หลานชายฉันช่วยกินหน่อยสิ!” ชายชรายิ้มจนตาหยี
“ใครบอกว่าฉันกินไม่หมด? กินไม่หมดฉันเอากลับไปกินที่บ้านไม่ได้หรือไง? ยังต้องให้หลานชายคุณช่วยกินด้วย?” เจียงเยวี่ยกลอกตา พลางจงใจเน้นคำว่า “ช่วย” เป็นพิเศษ
เดิมทีเจียงเยวี่ยก็ไม่พอใจอยู่แล้วที่ชายชรามานั่งถอดรองเท้าแคะเท้าอยู่ข้าง ๆ เธอจึงไล่เขาทันที “ที่นั่งนี้เป็นของฉัน กลับไปนั่งที่ของตัวเอง”