เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนนี้เฉินเป่าจู้เสียใจไปก็สายเกินไปแล้ว ขาของเขาอ่อนแรงจนยืนไม่ขึ้น ได้แต่นอนคว่ำร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก
หลี่หงอิงร้องไห้อยู่พักหนึ่ง พอเห็นว่าร้องไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงเริ่มด่ากู้เหย่ว่าใจคอโหดเหี้ยม และสาปแช่งให้กู้เหย่ตายอย่างอนาถ
“ยังมีหน้ามาด่าคนอื่นอีกหรือ?” เฉินเป่าจู้ตาแดงก่ำ พุ่งเข้าไปตบหน้าหลี่หงอิงหลายฉาด ก่อนที่คนจากกองร้อยรักษาการณ์และฝ่ายกิจการทหารจะลากตัวทั้งสองคนออกไปทันที
ฝ่ายกิจการทหารให้เวลาเฉินเป่าจู้เก็บของเพียง 1 ชั่วโมง อีกทั้งยังส่งคนไปเฝ้าหน้าบ้านของเฉินเป่าจู้ ไม่ให้พวกเขาวิ่งหนีไปไหน
ระหว่างทาง เฉินเป่าจู้กับหลี่หงอิงก็ลงไม้ลงมือกันเอง พอตีกันกลับมาถึงเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ทั้งสองคนต่างกล่าวโทษกันและกัน เฉินเป่าจู้ตบหน้าหลี่หงอิง ส่วนเล็บยาวของหลี่หงอิงก็ข่วนจนใบหน้าของเฉินเป่าจู้เป็นแผล