เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันทีที่เจียงเยวี่ยเอ่ยถาม ทุกสายตาของทุกคนก็ “พรึ่บ” หันไปจับจ้องผู้อำนวยการเมิ่งพร้อมกัน
ผู้อำนวยการเมิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “การใส่ร้ายผู้อื่นถือเป็นการฝ่าฝืนวินัยกองทัพ ตามความร้ายแรงของเรื่อง บทลงโทษก็แตกต่างกันไป เรื่องเบาคือตักเตือน เรื่องหนักคือลงโทษทางวินัย หากร้ายแรงกว่านั้นก็จะถูกลดตำแหน่ง ลดระดับ หรือปลดออกจากตำแหน่ง!”
เหลียนหรงหรงเป็นคนแรกที่หัวเราะเยาะ “เฉินเป่าจู้ก็เป็นแค่ทหารคนหนึ่ง ไม่ใช่นายทหารด้วยซ้ำ ถ้ายังถูกลดตำแหน่งลดระดับอีก ก็คงต้องเก็บข้าวของกลับบ้านแล้วล่ะ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็หัวเราะครืน ส่วนเฉินเป่าจู้ที่ก้มหน้าอยู่ตลอด สีหน้าก็เปลี่ยนไป ขาทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อย
หลี่หงอิงแค่นเสียงหึ “ใครกันแน่ที่จะต้องเก็บข้าวของกลับบ้านยังพูดไม่ได้! เจียงเยวี่ยไม่ใช่ว่าอยากได้หลักฐานหรือไง? งั้นตอนนี้พวกเธอก็เอาหลักฐานออกมาพิสูจน์สิว่ากู้เหย่ไม่ได้ยักยอกหรือรับสินบน!”