กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สิบโมงเช้า เจียงเยวี่ยกับกู้เหย่ลงจากรถไฟ
ทันทีที่ลงจากรถ คลื่นความร้อนก็โถมเข้ามา เจียงเยวี่ยรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าที่นี่ร้อนกว่ามณฑลหนานมาก
จางเจี้ยนกั๋วมารออยู่ก่อนแล้วตั้งนาน พอเห็นเงาร่างของทั้งสองคนก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น
“ผู้พันกู้ พี่สะใภ้ ในที่สุดพวกคุณก็กลับมา!”
พูดจบ ขอบตาของจางเจี้ยนกั๋วก็แดงขึ้นเล็กน้อย โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าหน้าผากของกู้เหย่ยังแปะผ้าก๊อซอยู่ ข้อมือที่โผล่พ้นเสื้อออกมาก็มีรอยแผลจากการพันผ้าก๊อซ อีกทั้งตัวเขายังผอมลงไปมาก จมูกของเขาก็พลอยแดงตามไปด้วย
แต่จางเจี้ยนกั๋วยังคงจดจำคำกล่าวที่ว่าทหารยอมหลั่งเลือดและหยาดเหงื่ออยู่ข้างนอก แต่ไม่หลั่งน้ำตา แม้จะเห็นกู้เหย่กลับมาอย่างมีชีวิตและอยากร้องไห้มากเพียงใด เขาก็ต้องกลั้นเอาไว้