กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กู้เหย่ นายยอมให้ฉันไปจริงเหรอ?” เจียงเยวี่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อ เมื่อคืนแค่เธอเอ่ยถึงเมืองเอกมณฑล กู้เหย่ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เอาแต่ซักถามไม่หยุดว่าเธอจะไปเมืองเอกมณฑลทำไม จะไปพบใคร
เห็นได้ชัดว่าคำว่าเมืองเอกมณฑลได้กลายเป็นข้อห้ามในใจของกู้เหย่ไปแล้ว
แต่เรื่องนี้ก็โทษกู้เหย่ไม่ได้ ผู้ชายที่มีเลือดมีเนื้อคนไหนบ้างจะยังอารมณ์ดีได้ เมื่อภรรยาหนีตามคนอื่นไป แถมตัวเองเกือบได้สวมเขา
“อืม” กู้เหย่เบือนหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน เขาไม่มีทางยอมรับหรอกว่า ที่ยอมพาเจียงเยวี่ยไปก็เพราะเธอบอกว่าในใจมีแค่เขา
“ได้เลย ฉันไปปลุกหนิงหนิงก่อน!” เจียงเยวี่ยวิ่งอย่างดีใจไปถึงหน้าห้องแล้วก็หันกลับมาวิ่งกลับมา กระโดดขึ้นจุ๊บแก้มกู้เหย่หนึ่งที ก่อนจะยิ้มตาหยี “กู้เหย่ นายดีจัง!”