เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้เหย่กับเจียงเยวี่ยหันกลับไปมองพร้อมกัน ก็เห็นเหอจิ้งเซวียนยืนอยู่ใต้ต้นการบูร มองทั้งสองคนด้วยสีหน้าซับซ้อน
“สหายเหอจิ้งเซวียน คุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
“ฉันแค่ แค่ผ่านมาน่ะ”
“บังเอิญจังเลย!” เจียงเยวี่ยหัวเราะอย่างเปิดเผย ไม่ได้รู้สึกเขินอายแม้มีคนเห็นเธอกับกู้เหย่กอดกัน
คราวก่อนขนาดจูบกันยังถูกคนมุงดูมาแล้ว ตอนนี้แค่กอดกันนิดหน่อย ไม่เห็นเป็นอะไรเลย!
“บังเอิญจริง ๆ!” เมื่อเห็นเจียงเยวี่ยยิ้มให้ เหอจิ้งเซวียนก็ยิ้มตาม ทว่าพอสบเข้ากับสายตาเย็นชาของกู้เหย่ หัวใจก็พลันกระตุก
กู้เหย่หันกลับไปอุ้มหนิงหนิงลงจากรถ ปิดประตูรถ แล้วพูดกับเจียงเยวี่ยว่า “ไปกันเถอะ!”
“สหายเหอจิ้งเซวียน คุณกำลังจะไปทำงานหรือ? พวกเราจะไปสำนักความมั่นคงสาธารณะ ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันใหม่!” เจียงเยวี่ยโบกมือให้เหอจิ้งเซวียน