กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตั้งแต่ทหารหญิงที่ชื่อสวี่ซินเถียนเปิดประตูเข้ามาจนถึงตอนนี้ สายตาของเธอก็แทบจะจับจ้องอยู่ที่กู้เหย่ตลอดเวลา ทั้งที่เจียงเยวี่ยตัวโต ๆ ยืนอยู่ข้าง ๆ แต่สวี่ซินเถียนกลับไม่แม้แต่จะชายตามอง เจียงเยวี่ยคงดูไม่ออกไม่ได้แล้วว่ามีอะไรแปลก ๆ
“ที่แท้ก็สหายสวี่จากคณะศิลปะกองทัพนี่เอง” เจียงเยวี่ยไม่สบอารมณ์อยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออก ยังคงยิ้มหวาน “กู้เหย่ สุนัขที่คุณเข้าไปหาในป่าละเมาะเมื่อเช้า คงเป็นสุนัขของสหายสวี่สินะ?”
มุมปากของกู้เหย่กระตุก เข้าป่าละเมาะอีกแล้ว เรื่องนี้จะไม่จบไม่สิ้นเลยหรือไง!
“สุนัขไม่ใช่ของฉัน เป็นของคนในกองพัน พูดไปแล้วก็ต้องขอบคุณผู้พันกู้ที่ช่วยตามหาสุนัขกลับมา” สวี่ซินเถียนข่มความรู้สึกขมขื่นในใจ พยายามฝืนยิ้มให้ดูงดงาม