เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สหายทหารหญิง พวกคุณไม่ลองชิมดูหน่อยหรือ?” หวังผิงอันยื่นกุ้งตัวเล็กที่เหลืออยู่สองตัวในแก้วเคลือบให้ทหารหญิงอีกสองคน ส่วนตัวเขากะว่าจะดูดก้ามใหญ่ของกุ้งตัวเล็กสักหน่อย เพราะในก้ามก็มีเนื้ออยู่เหมือนกัน
“ฉันไม่กินของแบบนี้เด็ดขาด!” ทหารหญิงทั้งสองทำหน้ารังเกียจเต็มที่ ไม่รู้ว่ารังเกียจกุ้งตัวเล็กที่สกปรก หรือรังเกียจที่หวังผิงอันใช้มือจับให้พวกเธอ
“พวกคุณไม่กิน งั้นฉันกินเอง!” มีของอร่อยอยู่ตรงหน้า หวังผิงอันย่อมไม่ถือสาทหารหญิงจากคณะศิลปะกองทัพที่บอบบางอ่อนแอพวกนี้อยู่แล้ว เขาฉีกหัวกุ้ง ดูดน้ำซุป แกะหางกุ้งกินเนื้อ ทุกขั้นตอนต่อเนื่องกันอย่างคล่องแคล่ว
เขากินไปหลายตัวจึงพบว่าน้ำซุปของกุ้งตัวเล็กรสเผ็ดชาของภรรยาผู้พันกู้นั้นยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน กินจนหมดแล้วยังอดไม่ได้ที่จะดูดนิ้วมือตัวเองอีกสักหน่อย