กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กู้เหย่ ทำไมนายยังไม่นอนอีก!” เจียงเยวี่ยเบิกดวงตากลมโต มองดวงตาดำขลับราวดวงดาวของกู้เหย่ พลางคิดว่า หรือกู้เหย่จะกระสับกระส่ายนอนไม่หลับเหมือนเธอ?
เมื่อครู่นี้เธอเอาแต่คิดว่า สาเหตุอะไรกันแน่ที่ทำให้กู้เหย่ต้องรออีกหนึ่งเดือนถึงจะเข้าห้องหอ คิดแล้วคิดอีกก็คิดไม่ออก จิตใจจึงยิ่งว้าวุ่น
ยิ่งไปกว่านั้น เจียงเยวี่ยเคยชินกับการอยู่คนเดียว จู่ ๆ กลับมีผู้ชายคนหนึ่ง แถมยังเป็นคนหล่อระดับสูงสุดมานอนอยู่ข้าง ๆ เธอจึงไม่ชินจริง ๆ
“เธอเองก็ยังไม่นอนไม่ใช่หรือ?” ดวงตาของกู้เหย่เย็นเยียบราวดวงดาว ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดใบหน้าเจียงเยวี่ย น้ำเสียงทุ้มไพเราะเจือความแหบพร่าอย่างอดกลั้น