กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเจียงเยวี่ยเห็นว่ากู้เหย่ไม่มีทีท่าว่าจะไป จึงพูดขึ้นว่า “กู้เหย่ นายนั่งลงได้ไหม? นายตัวสูงเกินไป บังแสงฉันหมดแล้ว!”
เมื่อได้ยินดังนั้น กู้เหย่ก็ออกไปลากเก้าอี้กลับมา ก่อนนั่งลงข้างเจียงเยวี่ยมองเธอวาดรูป เธอวาดนานเท่าไร เขาก็มองอยู่ข้าง ๆ นานเท่านั้น
“เธอวาดพวกนี้ไปทำไม?” กู้เหย่เองก็สงสัย ภาพวาดเหล่านี้ไม่เหมือนภาพที่เขาเคยเห็นมาก่อนเลย ทั้งน่ารักน่าเอ็นดูและมีเสน่ห์
“ความลับ!” ดวงตาของเจียงเยวี่ยโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว เธอยิ้มให้กู้เหย่ เธอชอบการได้นั่งเคียงข้างเขาอยู่ตรงโต๊ะหนังสือแบบนี้ เพียงหันหน้าไปก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาของกู้เหย่ได้ และกลิ่นที่สูดเข้าจมูกก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของกู้เหย่ ทั้งกลิ่นไม้ซีดาร์และไผ่ที่เธอชื่นชอบ