เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กู้เหย่!” เจียงเยวี่ยโบกมือให้กู้เหย่
ใต้ต้นอู๋ถง เส้นผมของเด็กสาวแสนสวยพลิ้วไสว เธอโบกแขนไปมา ใบหน้าเล็กงดงามราวกับหยกขาวเปล่งประกายด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า
มุมปากของกู้เหย่ยกโค้งกว้างขึ้นอีกเล็กน้อย ไม่รู้ว่าคนข้างกายพูดอะไรกับเขา จู่ ๆ เขาก็หุบยิ้มลง ใบหน้าหล่อเหลาจริงจังขึ้น ทว่าในจังหวะที่รถกำลังจะแล่นผ่านไป มือขวาของเขากลับยกขึ้นทำความเคารพเจียงเยวี่ยด้วยท่าทหารที่ได้มาตรฐาน
เจียงเยวี่ยเลิกคิ้ว หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าผู้ชายในเครื่องแบบนั้นหล่อ และเรื่องนี้ก็สะท้อนออกมาในตัวกู้เหย่ได้อย่างเต็มที่ เดิมทีเขาก็หล่ออยู่แล้ว พอสวมเครื่องแบบทหารก็ยิ่งเปี่ยมด้วยกลิ่นอายวีรบุรุษ แถมสีหน้ายังจริงจังถึงเพียงนั้น ความรู้สึกเย็นชาและห้ามแตะต้องก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นมา