กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้เหย่ลูบใบหู มือร้อนผ่าวตามไปด้วย
“ผู้บังคับกองพัน อย่าพูดมั่วสิ หูร้อนก็แปลว่ามีคนคิดถึง ต้องเป็นพี่สะใภ้เล็กคิดถึงผู้พันกู้แน่ ๆ!” ผู้บังคับกองร้อยไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดของผู้บังคับกองพันสวี่ก็แทรกขึ้นมาแก้ให้
พวกเขาแบกทวน แบกกระเป๋าเดินทัพและอุปกรณ์กันครบ สวมเครื่องแบบทหารสีเขียวทั้งชุด พันผ้าเกราะข้อเท้า วิ่งอยู่ตามทางภูเขา
การวิ่งแบกน้ำหนักขึ้นเขาเปลืองแรงมาก เพื่อรักษาเรี่ยวแรงไว้ ตลอดทางนอกจากคำสั่งที่จำเป็นก็ไม่มีใครพูดอะไร
ผู้บังคับกองพันสวี่กับผู้บังคับกองร้อยไป๋พอพูดจบก็วิ่งต่อไป ใต้เท้าของกู้เหย่ก็ไม่หยุดแม้แต่ครู่เดียว