กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กู้เหย่ ตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมไม่หลับต่ออีกหน่อยล่ะ?” เจียงเยวี่ยรู้ว่าการทำพื้นปูนทั้งเสียเวลาและออกแรงมาก เมื่อกลางดึกเธอเคยสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง และตอนนั้นไฟในลานบ้านยังสว่างอยู่
ดังนั้นเจียงเยวี่ยจึงเดาว่าเมื่อคืนกู้เหย่คงนอนดึกมากแน่ ๆ
“ฉันชินแล้ว ถึงเวลาก็ตื่นเอง” เมื่อเห็นเจียงเยวี่ยเอาแต่จ้องเขา กู้เหย่ก็หันหน้าหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เขาชี้ไปทางมุมกำแพง “ตรงนั้นฉันไม่ได้เทพื้นปูน เว้นไว้ให้เธอแล้ว”
ก่อนหน้านี้เจียงเยวี่ยเคยพูดว่าอยากทำทางเดินหินกรวด เธอไม่คิดเลยว่ากู้เหย่จะยังจำได้
แต่ช่วงนี้ฝนตกหนัก ลำธารก็มีน้ำเพิ่มขึ้น ต้องรอให้น้ำลดก่อนจึงจะไปเก็บหินกรวดได้