เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเยวี่ยเฝ้ารอให้กู้เหย่บอกเธออยู่ตลอดว่าเหตุใดพี่สะใภ้จ้าวถึงพูดถ้อยคำเหล่านั้นกับเธอ แต่สีหน้าของกู้เหย่กลับแปลกไปชั่วขณะ ก่อนจะก้มหน้ากินข้าว
“กู้เหย่?” เจียงเยวี่ยมองสีหน้าของกู้เหย่ รู้สึกว่าเขาน่าจะรู้ว่ามันคืออะไร เธออยากรู้อยากเห็นจนแทบตายอยู่แล้ว แล้วนี่เขายังจะทำเป็นอมพะนำอีก
“กินข้าว ไม่ต้องไปสนใจ!” กู้เหย่กล่าว
เจียงเยวี่ย: “...ชิ ไม่พูดก็ช่าง!”
กู้เหย่ยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แววตาเย็นเยียบดุจสระน้ำเย็นหรี่ลง เขามองเจียงเยวี่ยแวบหนึ่ง สีหน้าภายนอกยังคงเป็นเช่นเดิม แต่ภายในกลับเริ่มครุ่นคิด ผู้พันจ้าวกับพี่สะใภ้จ้าวคงไม่พูดเรื่องแบบนี้กับเขาและเจียงเยวี่ยพร้อมกันโดยไม่มีเหตุผลแน่ พวกเขาต้องเข้าใจอะไรผิดไปสักอย่าง
แต่ความเข้าใจผิดเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
กู้เหย่คิดไม่ตก