กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กู้เหย่ นายจับแมลงสาบได้หรือยัง?”
“ไม่เห็น!”
“แล้วจะทำยังไงดี!” พอเจียงเยวี่ยนึกถึงเมื่อครู่นี้ที่ตัวเองยังใช้มือเปล่าจับแมลงสาบ ความรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัวก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
“มันคงซ่อนตัวไปแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะเอาผงยากลับมา” กู้เหย่เองก็จนปัญญา สิ่งมีชีวิตอย่างแมลงสาบมีพลังชีวิตแข็งแกร่งเกินไป หากมันซ่อนตัวขึ้นมา ก็หาเจอได้ไม่ง่ายจริง ๆ
เจียงเยวี่ยเห็นกู้เหย่เดินออกมาจากห้องของตัวเอง สายตาก็เผลอเหลือบลงไปมองใต้เอวของเขา แต่จุดสำคัญดันถูกชายเสื้อเชิ้ตบังไว้พอดี เจียงเยวี่ยจึงมองไม่เห็นอะไรเลย
กู้เหย่ไวต่อสายตาคนอื่นอย่างมาก ใบหน้าของเขาจึงมืดครึ้มลงทันที “เจียงเยวี่ย!”
“อะไร!” เจียงเยวี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างไม่รู้ไม่ชี้ สีหน้าไร้เดียงสาพลางถามว่า “เรียกฉันทำไม?”
กู้เหย่: “……”