เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผู้หญิงคนนั้นแสดงสีหน้าอิจฉาปนริษยา น้ำเสียงออกจะเปรี้ยว ๆ “สามีของคุณดีกับคุณจริง ๆ! ตอนเขาพาคุณมาส่ง คุณหมดสติอยู่ เขาวิ่งวุ่นดูแลคุณทั้งไปทั้งกลับ แถมยังซื้ออาหารให้คุณด้วย”
เจียงเยวี่ยยิ้มอย่างฝืดเฝื่อน ในใจคิดว่าสามีดูแลภรรยาที่ป่วยไม่ใช่เรื่องปกติหรอกหรือ? แต่พอคิดอีกที ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกู้เหย่ไม่ใช่ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาทั่วไปเสียหน่อย
“กำลังพูดอะไรกันอยู่?” เสียงทุ้มไพเราะพลันดังขึ้นข้างหู แฝงความเย็นเยียบอยู่เล็กน้อย
เจียงเยวี่ยเงยหน้าขึ้น ก็เห็นกู้เหย่กลับมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เขายืนอยู่ข้างเตียงและกำลังมองเธอ
ดวงตาของกู้เหย่งดงามอย่างยิ่ง หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดำลึกล้ำ ยามเขาจดจ้องผู้คน เปลือกตาจะปรือคล้อย ราวกับภายในดวงตามีน้ำวนที่พร้อมจะดูดคนให้จมหายเข้าไป