กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แต่เดิมฉันก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อแม่อยู่แล้ว ฉันต่างหากที่แย่งสถานะของพี่สาวมา คนที่ควรไปคือฉัน! พ่อแม่ พวกคุณไม่ต้องลำบากใจอีกแล้ว!”
ทันทีที่เจียงเยวี่ยฟื้นขึ้นมา เธอก็ได้ยินเสียงร้องไห้จอมเสแสร้งดังขึ้น เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเล็กน้อย กวาดมองด้วยสายตาพร่ามัว และสังเกตเห็นคนสามคนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ดูแล้วเหมือนครอบครัวสามคน
ชายคนหนึ่งสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า หญิงวัยกลางคนแต่งตัวประณีตกำลังจูงมือเด็กสาวอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี พลางเช็ดน้ำตาไม่หยุด “ไม่ได้! เธอไปไม่ได้! ถ้าเธอไปแล้วแม่จะทำยังไง?”
“ฉันรู้ว่าแม่เป็นห่วงฉัน แต่พี่สาวต้องลำบากมานานหลายปีแล้ว ฉันจะยังแย่งความรักจากพ่อแม่ต่อไปไม่ได้ ขอแค่ฉันออกไป พี่สาวก็จะไม่อารมณ์เสียใส่พ่อแม่อีก!”