เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390 - ตอนพิเศษ หนึ่ง
นับจากพิธีบรมราชาภิเษกก็ล่วงเลยผ่านไปถึงสามสิบปีแล้ว เมืองลั่วหยางในยามนี้ยังคงเจริญรุ่งเรืองดั่งวันวาน ทว่ากาลเวลากลับทิ้งร่องรอยทั้งลึกและตื้นไว้บนผืนดินทุกกระเบียดนิ้วของเมืองโบราณแห่งนี้
ภายในพระราชวังอันโอ่อ่าและยิ่งใหญ่ หลิวเย่านั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรทองอันสว่างไสว เส้นผมที่เคยดำขลับเป็นมันวาว บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน สองข้างขมับถูกย้อมไปด้วยสีขาวดั่งหิมะหนา
ทว่า แม้กาลเวลาจะสลักร่องรอยแห่งความชราไว้บนร่างกายของเขาอย่างไร้ปรานี แต่ดวงตาอันลึกล้ำและน่าเกรงขามคู่นั้น ยังคงส่องประกายแห่งสติปัญญาและความเด็ดเดี่ยว
ในเวลานี้ หลิวเย่ากำลังก้มมองดูบุตรชายทั้งสิบสองคนที่ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่เบื้องล่าง
พวกเขาแต่ละคนล้วนสง่างามและองอาจผึ่งผาย ประหนึ่งดวงดาราอันสุกสกาวที่ประดับอยู่บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่นี้