เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 388 - กวาดล้างเจียงตง สอง
หลายวันต่อมา ภายในค่ายทหารปิ้งโจว บรรยากาศเคร่งขรึมและสงบเงียบ ท่ามกลางกระโจมทหารที่ตั้งเรียงราย เงาร่างในชุดสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาอย่างสุขุม ประหนึ่งสายลมบริสุทธิ์ที่พัดผ่านกลิ่นอายสงครามอันอึดอัด
"ผู้น้อยลู่ป๋อเหยียน มาขอคารวะท่านแม่ทัพหลิว" เสียงนั้นอ่อนโยนและสง่างาม แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของผู้คงแก่เรียน ทว่าก็ไม่สูญเสียความแน่วแน่
หลิวเย่าได้ยินดังนั้น ก็ละสายตาขึ้นจากกองเอกสาร พินิจดูลู่ซวิ่นตรงหน้าอย่างละเอียด ชายหนุ่มมีใบหน้าหล่อเหลา ท่วงท่าแฝงไว้ด้วยความสุขุมไม่ลนลาน ดั่งที่เขาเคยได้ยินมาเมื่อครั้งอยู่สำนักศึกษาแห่งเมืองสวี่ชาง เป็นสุภาพชนผู้อ่อนโยนดั่งหยก
"ยามที่ข้าอยู่ที่สำนักศึกษาแห่งเมืองสวี่ชาง ก็เคยได้ยินชื่อเสียงของเจ้ามาบ้าง อ่อนโยนและสง่างาม เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ทว่าเหตุใดในภายหลัง จึงไม่เห็นเจ้าอยู่ศึกษาต่อที่สำนักศึกษาเล่า" ในคำพูดของหลิวเย่าแฝงความอยากรู้อยากเห็นและความเสียดายอยู่บ้าง
ลู่ซวิ่นได้ยินดังนั้น ก็รีบประสานมือคารวะ สีหน้าฉายแววโศกเศร้า
"เรียนท่านแม่ทัพ ก่อนหน้านี้ท่านปู่ล้มป่วยสิ้นอายุขัย ที่บ้านขาดเสาหลักกะทันหัน ไม่มีผู้ใดจัดการงานศพ ดังนั้น ผู้น้อยจึงจำต้องขอลาออกจากสำนักศึกษา กลับบ้านไปจัดการงานศพของท่านปู่"