เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 386 - ร่วมแรงร่วมใจต้านศัตรู
นอกประตูค่ายใหญ่ สายลมหนาวพัดกรรโชกอย่างเย็นเยียบ ซื่อจื่อกุมบาดแผลที่ยังมีโลหิตซึมออกมาแน่น ใบหน้าเขียวคล้ำ ดวงตาสาดประกายความเคียดแค้นดุจงูพิษ ข้างหูของเขาว่างเปล่า ใบหูที่ถูกตัดออกไปอย่างทารุณข้างนั้น กลายเป็นความเจ็บปวดและความอัปยศชั่วชีวิตในใจของเขา
"คุณชายรอง พวกเด็กเมื่อวานซืนแห่งเจียงตงบังอาจเสียมารยาทถึงเพียงนี้ เหตุใดพวกเราไม่ถอยกลับเจียวโจว หลีกหนีจากแดนแห่งความวุ่นวายนี้เล่าขอรับ" คนสนิทข้างกายเอ่ยแนะนำด้วยความร้อนใจ
ซื่อจื่อได้ฟัง มุมปากก็ยกยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความหนาวเหน็บและความเด็ดเดี่ยวอันไร้ที่สิ้นสุด
"ความแค้นที่ถูกตัดหู ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าร่วมแผ่นดิน ข้าซื่อจื่อจะยอมเลิกราง่ายๆ ได้อย่างไร ฮึ พวกเราไม่เพียงต้องข้ามแม่น้ำ แต่ยังต้องมุ่งตรงไปหาหลิวเย่า ผูกสัมพันธ์เป็นพันธมิตรกับเขา เพื่อร่วมกันบีบโจมตีเจียงตง รอจนถึงเวลานั้น ข้าจะต้องแล่เนื้อเถือหนังเจ้าโจวยวี่ผู้นั้นเป็นพันๆ ชิ้น จึงจะสลายความแค้นในอกของข้าได้"
เสียงของเขาทุ้มต่ำและหนักแน่น ทุกถ้อยคำดุจเค้นออกมาจากซอกฟัน เต็มไปด้วยความปรารถนาในการล้างแค้นและความดุดัน แม้จะสูญเสียหูไปข้างหนึ่ง ทว่าเปลวไฟแห่งความโกรธแค้นในใจกลับลุกโชนยิ่งกว่าเดิม
ในฐานะผู้สืบทอดแห่งหนานเยว่ต้าหวัง ความอัปยศเช่นนี้ไม่อาจอดทนกล้ำกลืนได้ มีเพียงการใช้เลือดล้างเลือดเท่านั้น จึงจะกอบกู้เกียรติยศ และเรียกคืนศักดิ์ศรีที่สูญเสียไปกลับคืนมา
ณ จวนที่ว่าการแห่งจวิ้นฉางซา บรรยากาศอบอุ่นและเคร่งขรึม