เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 333 - โจรเรือใบแพรพรรณปรากฏตัว
เพียงพริบตาเดียว เตี่ยนเหวยก็ประลองกับคู่ต่อสู้บนลานประลองที่ฝุ่นตลบอบอวลไปแล้วถึงหนึ่งร้อยกระบวนท่า ทว่าสถานการณ์ยังคงติดพัน ไม่อาจแยกแยะแพ้ชนะได้
ชายหนวดเครายาวผู้นั้น แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลง หายใจหอบถี่ ทว่าสายตากลับไม่เคยละไปจากหอคอยเหล็กเคลื่อนที่ตรงหน้าอย่างเตี่ยนเหวยเลยแม้แต่น้อย ระหว่างที่หอบหายใจ วาจาแฝงความชื่นชมจากใจจริง
"เจ้าผู้นี้ พละกำลังมหาศาล ช่างหาได้ยากยิ่งจริงๆ"
เตี่ยนเหวยได้ยินดังนั้น หัวเราะอย่างซื่อๆ เสียงหัวเราะแฝงความอาจหาญ
"ฮ่าๆ พ่อหนุ่ม ฝีมือของเจ้าก็นับว่ายอดเยี่ยมยิ่ง หากเข้าร่วมกับกองทัพเปิ้งโจวแต่แรก ตำแหน่งแม่ทัพหลักในหกเหล่ายัพใหญ่ คงต้องเว้นว่างไว้ให้เจ้าสักตำแหน่งแล้ว"
"ฮ่าๆๆๆ พูดไปแล้วก็น่าละอาย ก่อนหน้านี้ ข้าก็เคยมีความคิดจะไปพึ่งพาท่านแม่ทัพหลิวอยู่เหมือนกัน ทว่ามารดาของข้า ได้รับการหยิบยื่นความช่วยเหลือจากผู้มีใจกุศลมากมาย บุญคุณนี้หนักหนาดั่งขุนเขาไท่ซานกดทับ ทำให้ข้าไม่อาจตัดใจละทิ้งไปได้ ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงตั้งใจจะตอบแทนบุญคุณเหล่านั้นก่อน"
"คิดไม่ถึงว่า ในฤดูหนาวปีนี้ มารดาของข้าจะล้มป่วยลงด้วยโรคหวัด อาการทรุดหนักเรื้อรัง ในใจข้าร้อนรนดั่งไฟสุม จึงตัดสินใจเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อดูแล ทว่า เงินทองในกระเป๋าร่อยหรอ ไร้ทางประทังชีวิต"