กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 318 - จุดจบของหยวนเส้า (1)
วันรุ่งขึ้น ยามรุ่งอรุณสลัว แสงเงินแสงทองเพิ่งจับขอบฟ้า ประตูด่านอันหนักอึ้งก็ค่อยๆ แง้มเปิดออกพร้อมเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด อ้าแขนรับทุกสิ่งที่มิอาจคาดเดาภายนอก
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าที่ยากจะบรรยาย นั่นคือกลิ่นอายแห่งดินไหม้และความตายที่ผสานกันหลังผ่านเปลวไฟสงคราม ทำให้ผู้คนรู้สึกยะเยือกและชวนคลื่นเหียนในกระเพาะ
หลิวเย่าถือทวนป้าหวังทำลายค่ายในมือ ท่วงท่าสง่างามองอาจดั่งเทพสงครามจุติ ขี่ม้านำหน้าผ่านผงคลีดินแห่งประวัติศาสตร์ นำขบวนทัพเคลื่อนไปข้างหน้า เงาร่างของเขาทอดยาวในแสงอรุณ ดูเด็ดเดี่ยวและทรนง