เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297 - หลี่ว์ควั่งยอมจำนน
"ฮ่าๆ หลี่ว์เสียง เจ้าทำงานให้ดีเถิด ในภายภาคหน้า เมื่อข้าได้ขึ้นแทนที่ตำแหน่งของจวี๋อี้"
"ถึงเวลานั้น สุราเลิศรสจะไหลมาเทมาดั่งสายน้ำ สตรีโฉมงามจะเรียงรายดั่งมวลเมฆ ให้เจ้าได้เลือกสรรตามใจชอบ เสวยสุขให้เต็มคราบไปเลย"
หานเหมิ่งมือหนึ่งกุมจอกสุราไว้แน่น อีกด้านหนึ่งหัวเราะร่าอย่างผึ่งผาย สุราเลิศรสในจอกไหลผ่านลำคอลงไปดั่งสายน้ำ
"เอ๊ะ ข้าจำได้ว่าปกติแล้วพวกเจ้าสองคนไม่ได้คอแข็งถึงเพียงนี้นี่นา วันนี้เหตุใดจึงดื่มเก่งราวกับหลุมไร้ก้นเช่นนี้เล่า"
หานเหมิ่งโซเซพลางเหลือบมองหลี่ว์ควั่งและหลี่ว์เสียง สายตาแฝงความสงสัยอยู่บ้าง
"ฮ่าๆ ท่านแม่ทัพหาน พวกเราย่อมไม่มีความสามารถในการดื่มสุราได้มากมายเทียบเท่าท่านหรอกขอรับ ดังนั้น สิ่งที่พวกเราดื่มอยู่นี้ จึงเป็นน้ำ มิใช่สุราอย่างไรเล่า"