กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 212 - ใช้ไฟเผาผลาญชนเผ่าซีเชียง
"ฮ่าๆ เหล่านักรบแห่งชนเผ่าซีเชียง ควบม้ากวัดแกว่งแส้ไปกับข้า เหยียบย่ำผืนดินกวนจงให้แหลกลาญ ให้บทเพลงศึกของพวกเราดังก้องไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้า"
เสียงของขวางซือดุจฟ้าร้องสะท้อนก้องบนที่ราบอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ม้าศึกใต้ร่างของเขาราวกับสายฟ้าสีทมิฬท่ามกลางพายุ ควงทะยานอย่างบ้าคลั่ง
หลิวเย่าแสร้งบังคับกองทหารม้าเกราะหนักเสวียนเจี่ย ประดุจมังกรแหวกว่ายอยู่ริมขอบสนามรบ
ทุกครั้งล้วนป้วนเปี้ยนอยู่ตรงขอบระยะยิงธนูของชนเผ่าซีเชียงอย่างช่ำชอง ทว่าในจังหวะวิกฤตหน้าสิ่วหน้าขวาน กลับเร่งความเร็วหนีไป ทิ้งไว้เพียงกลุ่มฝุ่นควันที่ยั่วยุ ทำให้เหล่าทหารม้าของชนเผ่าซีเชียงโกรธแค้นจนแทบคลั่ง ทว่าทำอะไรไม่ได้