กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 179 - หวังอวิ๋นขอสวามิภักดิ์
ท้องฟ้าสว่างขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แสงอรุณแรกจับขอบฟ้า แสงสว่างอันนุ่มนวลส่องเข้ามาในห้อง ทาบทาทั่วบริเวณด้วยสีทองจางๆ หลิวเย่าเคลิบเคลิ้มอยู่ริมขอบแห่งความฝัน พลันได้กลิ่นหอมรวยริน ประดุจดอกไม้ผลิบานในยามเช้า ลอยเข้ามาในลมหายใจอย่างเงียบเชียบ ตราตรึงอยู่ในอก
"กลิ่นหอมนี้ ช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก"
เขาสูดหายใจเข้าลึกอย่างลืมตัว กลิ่นหอมนั้นคล้ายยิ่งเข้มข้นขึ้น แฝงความลึกลับและเย้ายวน ในสติอันเลือนราง มือของเขาสัมผัสถูกสิ่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว นุ่มนวลและอบอุ่น ประหนึ่งปุยเมฆที่ละเอียดอ่อนที่สุดในโลก
กลิ่นและสัมผัสนี้ คล้ายหมั่นโถวกรุ่นกลิ่นน้ำนม อบอุ่นและน่าเย้ายวน