กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174 - เวินโหวฝากฝังภรรยา
"ฮ่าๆๆ สะใจยิ่งนัก! การศึกในวันนี้ ช่างดุเดือดสะใจ สาสมแก่ใจยิ่ง!"
หลี่ว์ปู้นั่งอยู่บนหลังม้าชื่อทู่ แผงคอม้าปลิวไสวตามสายลม เขาบีบนวดแขนทั้งสองข้างที่แข็งเกร็งจากการกวัดแกว่งทวนนับครั้งไม่ถ้วนเบาๆ เสียงหัวเราะแฝงความทรนงและห้าวหาญ ดังก้องขึ้นสู่ชั้นเมฆ
นับตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปีที่จากบ้านเกิดมาร่วมกองทัพ เขารู้ดีว่าบนเส้นทางนี้ เลือดและเกียรติยศจะต้องถักทอเข้าด้วยกัน กาลเวลาผันผ่าน การศึกกับทหารม้าซยงหนูดั่งเพลิงผลาญทุ่ง ร้อนแรงและเด็ดเดี่ยว การทรยศและความแค้นดั่งคมดาบแทงทะลุหัวใจ เจ็บปวดเจียนตาย ส่วนช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์นั้น ดุจดวงดาวที่ส่องประกาย เจิดจ้าส่องสว่างเส้นทางอันไม่ยอมแพ้ของเขา